//MEISAN MUI "ไร้กระบวนท่า"//

งานปกนี้วาดเสร็จตั้งแต่ก่อนจะบินไปสิงคโปร์แล้ว
จากนั้นก็ไปส่งไฟล์ที่นั่นเลย
ปกติเราจะไม่ค่อยอยู่กับที่หนะ ชอบทำงานใหม่ๆมากกว่า
นี่ก็อาจจะแปลกตา เพราะวาดเรียลขึ้นอีก
ส่วนตัว ตอนวาดภาพนี้ สนุกนะ

หวัดดีทุกคน เจอกันแบบเป็นภาษาไทย เหอ
โดย Sasi Tanadeerojkul (ใครวะ....)ก๊าก
เขียนชื่อจริงบนปกให้ รู้สึกแหม่งๆๆ (ปกติไม่ค่อยใช้ชื่อจริง)
ด้านบน ปกเล็ทเล่ม 2 ฝากอุดหนุนกันด้วย จุ๊บ
ตอนนี้ก็สบายดี นอนสตูบ่อยมาก
มันมีโซฟา ..... แล้วก็เขียดกี้กลับบ้านเพราะมันไกล
สะดวกดี....ลุกขึ้นมาก็ทำงานได้เลย ....

อาจจะเล่าข้ามไปข้ามมานะ เพราะนึกอะไรออกก็เขียนเลย

อาทิตย์ที่เราไปถึงนั้น พอดีกับที่สาขาอินโดมา
มี ซันนี่ ยัสมิน แกรี่ แล้วก็ แอนโต
ได้เจอคนเยอะแยะเลย
แล้วก็คืนนึงมีกินบาร์บีคิวกัน
แล้วก็ล้อมวงเล่าเรื่องผี สยอง......
หึหึ เรื่องของเราชนะ

ที่สตูมีคนต่างชาติเยอะ ยังไม่ค่อยชินกับสำเนียงคนสิงคโปร์ ฟังยากมาก
เพราะพูดเร็วและรัวสุดๆ แถมบางคำยังออกเสียงไม่เหมือนภาษาอังกฤษ เล่นเอางง
บางทีต้องให้เขาพูดอีกรอบ แต่ตอนนี้โอเคละ
ให้พูดเลียนแบบสำเนียงสิงคโปร์พูดได้แล้วหละ ฮ่าๆ
แต่การฟังยังต้องปรับปรุง ฟังไม่ค่อยออกวุ้ย....
ถ้าเป็นสำเนียงอเมริกันไม่มีปัญหา ฟังง่ายกว่า

มีคนฟิลิปปินส์ ด้วย ก็ได้ศัพท์มาอีกคำ
คำว่า "พินอย" พินอย คือแสลงของคำว่าชาวฟิลิปปินส์หนะ
อย่างอาหารฟิลิปปินส์ ก็จะเรียก พินอย ฟู๊ด

แล้วก็สตู ชอบเล่น Team fortress กันมาก...
โคดฮา เวลาเล่นเกมนี้ จะตะโกนกันเสียงดัง ประมาณเล่นเคาน์เตอร์แหละ
แต่เผอิญเกมนี้มันมีอาชีพไพโร ที่พ่นไฟได้
ก็จะได้ยินคนตะโกน
"เบิร์นนนนิ่งงงงง เบริ๊นนิ่งงงงงง"
"เบิร์น เบบี้ เบริ์นนนนนนนนน"
"โอ๊ ดู๊ด โอ้ เด๊ธ ดายยย แดมมม"
ตลอดการเล่นเกม.............
เกมนี้เกรียนดี ถูกใจ ว่าจะลองฝึก...

อีกเกมก็โดต้า...สุดเกรียน
แต่เราไม่ค่อยอยากจะเล่น เพราะมันดูใช้สมองเกินไปหน่อย
นอกจากนี้ก็ เกมประจำออฟฟิต...โซลคาลิเบอร์
พวกที่สตู เล่นเก่งกันจริง...ไม่ค่อยอยากเล่นด้วย
(โดนอัดเดี้ยง...) ยิ่งเน่าๆไฟต์ติ้งอยู่

แล้วก็ได้ภาษาจีนมาคำนึง
เวลาพวกเขาเล่นแล้วโดนฆ่า
จะชอบอุทานว่า "วั่วเหล่าเว่"
ลากเสียงยาวๆๆ (อารมณ์ว่า อะไรกันว๊า ทำนองนั้นแล)
อีกคำก็"วั่วเหล่าเหน่"(อันนี้หยาบคาย ไม่แปลละกัน)

นอกจากนี้เราก็ไปสอนภาษาไทยให้คนที่สตู
ตอนนี้ได้หลายคำละ
ได้แก่....คำว่า

"อะไรวะเนี่ย"
"เจ๊ดแม่มมม"
"ไอ้เชี่ยยยย"
"ไอ้บ้า"
"สวย"
"หล่อ"
"น่ารัก"
"อร่อย"
"ไปกินข้าวกัน"
"กินอะไรดี"
"กระเจี๊ยบ"
"ถั่วเหลือง"
"ตลก"
"มาก"

ต่อไปจะสอนคำว่า
"เกรียน"
"เทพ"
"สาดดด"

วันก่อนแสตนลี่สอนวาดรูปให้กะคนในสตู ฮาดี
มีโปรเจคเมเนเจอร์ ชื่อสตีเว่นยืนเป็นแบบให้วาด
สตีเว่นเป็นคนที่มีคาแร็คเตอร์สุดๆ ตลก ชอบ

พวกที่สตู ชื่อฝรั่งหลายคน แต่หน้างี้ จีนมาเลย....
ก็มีชื่อ...แบบ เอ็ดมัน สตีเว่น แคลร์ เอวริล มาร์ค ดาร์เรน เดอร์ริค จัสมิน เชสเตอร์
เบ็น ประมาณนี้ (แต่ทุกคนหน้าเอเชียหมดเลย)
อยู่นี่ เขาจะเรียกเราว่าเมซาน(เพราะเขาออกเสียงชื่อเราว่าเหมยซานไม่ได้ ยากไป)
ส่วนชื่อจริงเราไม่อยากให้เรียก เพราะมันดูห่างๆเหินๆ
บางคนก็เรียกชื่อเล่น มุ่ย แต่เขาออกเสียงไม่ถูก
เป็นหมุย บ้าง หมุ่ย ....บ้าง หมุ่ยชาง บ้าง
เออ ตามสะดวกโยม...ฮ่าๆๆ

จัสมินเป็นคนจีน (หน้าตาน่ารักมากกกกก) เป็นกราฟฟิคดีไซนเนอร์
สอนให้พูดคำว่าอะไรก็พูดตามหมดเลย
(สอนคำไทยถ่อยๆเถื่อนๆหนะ ก๊ากกๆๆๆๆๆ)
จัสมินบอกว่า เราตลก...
วันก่อนนั่งรถกลับด้วยกันกับจัสมิน
แล้วแท็กซี่เป็นคนจีน เหมือนเขาจะถามที่อยู่ที่จะให้ไปส่ง
แต่ตูจำบล็อคไม่ได้ เลยบอกไปว่า แถวๆสี่แยกนึงอ่ะแหละ ใกล้ๆสถานีรถไฟฟ้า
ที่นี่ คนขับรถแท็กซี่เลยสบถออกมา "วั่วเหล่า..อ่า...บลาบลาบลา(ยาว ฟังไม่ออก)"
ประมาณว่า "อีเวร บอกมาแค่อยู่สีแยก แล้วกรูจะตรัสรู้ชอบได้ด้วยตนเองไหมเนี่ยว่าสี่แยกไหน"
(แปลเองจากเซนส์)
เราก็พูดตาม วั่วเหลา วั่วเหล่า แล้วก็บอกจัวมินว่า ตูชอบคำนี้ ฮาดี....
จะเก็บไปใช้ที่ไทย.....
แล้วเรานึกว่า ถึงบ้านเราแล้วเราเลยลง
วันต่อมา...เราไปออฟฟิศ ทุกคนกำลังเป็นห่วง ว่าเราถึงบ้านดีป่าว
เพราะจัสมินบอกว่า ไอ้ที่เราลงหนะ เหมือนมันผิด
ก้เลยบอกไปว่า ไม่ต้องห่วง
จัสมินกับที่สตูบอกว่า ลื้อบอกบ้านลื้ออยู่แถวไชนีสกาเด้นสเตชัน
แต่ตอนบอกแท็กซี่ มันอีกตั้งไกล พวกนั้นเลยสงสัยว่าเราลงป้ายผิดหนะ
(ซึ่งก็ ลงผิดจริง....ไอ้บ้านตรูมันเลยไปอีกสองป้าย เลยเดินขาลาก..)

อยู่ที่นี่ช่วงแรกๆ ถ้าหากไม่มีบ้านก็ลำบากตรงหาบ้าน เพราะว่าการหาบ้านที่นี่
หาเองได้ แต่ลำบากหน่อย ก็เลยมีเอเย่น แล้วค่าเอเย่นก็แพง
โชคดีที่เรามีปอ(เพื่อนที่เป็นเตค)อยู่ที่นั่นเลยสบายหน่อย
ไม่งั้นก็คงต้องอาศัยสตูนอน เดือนกว่า จนกว่าจะได้เวิคกิ้งเพอร์มิท ถึงจะเช่าบ้านเองได้
เวิคกิ้งเพอร์มิทที่นี่ มีแบ่งขั้นตามระดับเงินเดือนด้วย
ที่สตู มีคนนอนสตูถึงสองเดือน รอเวิคกิ้งเพอร์มิทผ่าน
ส่วนบ้านที่อยู่ตอนนี้ ไกลออฟฟิศ แต่สบาย หารกันหลายคน ออกมาราคาถูก

บ้านที่อยู่ปัจจุบัน เรานอนห้องเดียวกับปอ แชร์ห้องนอน

สำหรับอาหาร ก็รสชาติแตกต่างจากอาหารไทยเหมือนกันนะ
มีทั้งอาหารมาเช อาหารจีน
แต่ที่ต่างกันมากคือราคาน้ำ น้ำดื่มที่นี่แพง ก็ที่บ้านต้มเอา แล้วก็กรอกใส่
ส่วนอยู่ออฟฟิศก็กินน้ำกรอง
ราคาอาหารก็มื้อละ ห้าเหรียญ (เฉลี่ย)
ก็ประมาณร้อยนึงต่อมื้ออ่ะ เท่ากับกินพวกฟาสฟู๊ด
ก็ซื้อของมาทำกินเองเป็นบางครั้ง เพื่อความประหยัด
แต่อยู่นี่เราลดการกินขนมลงไปได้เยอะเหมือนกัน....
แต่แถวสตู เป็นแหล่งอาหาร เลยไม่มีปัญหาเรื่องอาหาร
เพราะมีของอร่อยๆให้เลือกกินเพียบ
ที่ขึ้นชื่อของแถบนี้ คือ กาตอง ลักซา
คล้ายๆขนมจีนอ่ะ แต่เป็นก๋วยเตี๋ยว มีใส่กะทิ
ไว้จะถ่ายรูปมาให้ดู วันหลัง

สำหรับการเดินทางก็ค่อนข้างสะดวก
คือรถไฟฟ้ามันถึงกันหมด
แต่กระนั้นจากบ้านเราไปออฟฟิศก็ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆ
นั่งรถไฟฟ้าแล้วต่อรถเมล์
แต่ดีตรงที่ มันใช้บัตรใบเดียวกันจ่ายเงินได้หมด
เลยไม่ต้องควักเงินบ่อย แค่เติมเงินในการ์ดเอา
รถเมล์ที่นี่ มีทั้งแบบชั้นเดียวและสองชั้น

สิ่งที่ชอบ ตอนมาที่นี่ก็ชอบความเป็นนานาชาตินี่แหละ
คือมีหลากหลายชาติมาก ทั้งอินโด มาเล ฟิลิปปินส์ ฮ่องกง ในสตู

ส่วนวันนี้ก็ไปกินข้าวกับเบ็น ดาร์เรน จัสมิน เหว่ยติงมา
เราถามว่า "เวลาบอสโกรธน่ากัวไหม"
พวกเค้าตอบว่า "ต้องรอดู เดี๋ยวพรุงนี้ก็เห็น"
"ปกติแล้วบอสจะโกรธตอนเช้าๆ แต่กลางวันกับกลางคืนจะแฮปปี้"
(มีเป็นเวลา.....)
"ถ้าบอสโกรธใส่มุ่ย มุ่ยก็พูด ภาษาไทยใส่สิ
แกล้งทำเป็นว่า....โอ๊ววตรูไม่เข้าจายยย"
(ไอเดียเจิดเลยคุณ....)

..ได้ยินมาว่า บอสโกรธน่ากลัวหนะ เลยแอบเสียวๆ..

edit @ 30 Oct 2007 08:03:48 by MEISAN MUI